..:::: کــوچــــه ::::..

انتظار

aeinehvar — Sun, 05 Sep 2010 06:22:18 GMT

گفتي مي آيي

وقتي سپيده زد،

هر روز انتظار تو

هر شب اميد نو

اما دوباره باز،

روز من است كه از نو به انتظار...

اي دور بي خبر

آيا درآن ديار كه هستي

در آن سوي اميد به مسلخ نشسته ام

بي وقفه و هنوز

شب شعله مي كشد؟!

2روز به پایان مرخصی مونده ...

aminrad — Thu, 02 Sep 2010 09:09:18 GMT

امیدوارم این چندروز مرخصی باعث تجدید روحیه و تجدید قوا برای دوستان خوبم شده باشه(هر چند که تو ماه رمضمون مرخصی اومدن هم برا خودش قصه هایی داره،بماند)

گاهی اوقات موقع افطار یاد افطارهای پادگان میوفتم،ای کاش میشد تو یه موقعیت بهتر بچه هارو دور هم جمع کنیم،دارابی برامون بخونه و ...

با کلی تاخیر چند تا از عکسای پادگانو تو این پست گذاشتم،بابت تاخیر عذر میخوام، تو این چند روز سرم خیلی شلوغ بود .

حتما به متن کامل مطلب برید...

علی...

alireza — Tue, 31 Aug 2010 20:23:18 GMT

خوشبخت ترین مردم در روی این کره خاکی کسانی نیستن که آنجور که می خوان زندگی می کنن

alireza — Wed, 25 Aug 2010 16:19:10 GMT

همسرم نواز با صدای بلند گفت
تا کی می خوای سرتو توی اون روزنامه فرو کنی؟

میشه بیای و به دختر جونت بگی غذاشو بخوره؟

شوهر روزنامه رو به کناری انداخت و بسوی آنها رفت

تنها دخترم آوا، بنظر وحشت زده می آمد

اشک در چشمهایش پر شده بود

ظرفی پر از شیربرنج در مقابلش قرار داشت

آوا دختری زیبا، و برای سن خود بسیار باهوش
بود

گلویم رو صاف کردم و ظرف را برداشتم و گفتم

آوا، عزیزم، چرا چند تا قاشق گنده نمی خوری؟

فقط بخاطر بابا عزیزم

آوا کمی نرمش نشان داد و با پشت دست اشکهایش
را پاک کرد و گفت

باشه بابا، می خورم، نه فقط چند قاشق، همه شو
می خوردم

ولی شما باید... آوا مکث کرد

بابا، اگر من تمام این شیر برنج رو بخورم،
هرچی خواستم بهم میدی؟

دست کوچک دخترم رو که بطرف من دراز شده بود
گرفتم و گفتم، قول میدم. بعد باهاش دست دادم و تعهد کردم

ناگهان مضطرب شدم

گفتم، آوا، عزیزم، نباید برای خریدن کامپیوتر
یا یک چیز گران قیمت اصرار کنی

بابا از اینجور پولها نداره. باشه؟

نه بابا. من هیچ چیز گران قیمتی نمی خوام

و با حالتی دردناک تمام شیربرنج رو فرو داد

در سکوت از دست همسرم و مادرم که بچه رو
وادار به خوردن چیزی که دوست نداشت کرده بودن عصبانی بودم

وقتی غذا تمام شد آوا نزد من آمد، انتظار در
چشمانش موج میزد

همه ما به او توجه کرده بودیم

آوا گفت، بابا، من می خوام سرمو تیغ بندازم، همین یکشنبه

تقاضای او همین بود

همسرم جیغ زد و گفت، وحشتناکه. یک دختر بچه
سرشو تیغ بندازه؟

غیرممکنه! نه در خانواده ما

و مادرم با صدای گوشخراشش گفت، فرهنگ ما با
این برنامه های تلویزیونی داره کاملا نابود میشه

گفتم، آوا، عزیزم، چرا یک چیز دیگه نمی خوای؟

ما از دیدن سر تیغ خورده تو غمگین می شیم

خواهش می کنم، عزیزم، چرا سعی نمی کنی احساس
ما رو بفهمی؟

سعی کردم از او خواهش کنم

آوا گفت، بابا، دیدی که خوردن اون شیربرنج
چقدر برای من سخت بود

آوا اشک می ریخت

و شما بمن قول دادی تا هرچی می خوام بهم بدی

حالا می خوای بزنی زیر قولت

حالا نوبت من بود تا خودم رو نشون بدم

گفتم، مرده و قولش

مادر و همسرم با هم فریاد زدن که، مگر دیوانه
شدی؟

نه. اگر به قولی که می دیم عمل نکنیم اون
هیچوقت یاد نمی گیره به حرف خودش احترام بذاره

آوا، آرزوی تو برآورده میشه

آوا با سر تراشیده شده صورتی گرد و چشمهای
درشت زیبائی پیدا کرده بود

صبح روز دوشنبه آوا رو به مدرسه بردم

دیدن دختر من با موی تراشیده در میون بقیه
شاگردها تماشائی بود

آوا بسوی من برگشت و برایم دست تکان داد

من هم دستی تکان دادم و لبخند زدم

در همین لحظه پسری از یک اتومبیل بیرون آمد و
با صدای بلند آوا را صدا کرد و گفت

آوا، صبر کن تا من بیام

چیزی که باعث حیرت من شد دیدن سر بدون موی آن
پسر بود

با خودم فکر کردم، پس موضوع اینه

خانمی که از آن اتومبیل بیرون آمده بود بدون
آنکه خودش رو معرفی کنه گفت
دختر شما، آوا، واقعا فوق العاده ست

و در ادامه گفت، پسری که داره با دختر شما
میره پسر منه

اون سرطان خون داره

زن مکث کرد تا صدای هق هق خودش رو خفه کنه

در تمام ماه گذشته هریش نتونست به مدرسه بیاد

بر اثر عوارض جانبی شیمی درمانی تمام موهاشو
از دست داده

نمی خواست به مدرسه برگرده آخه می ترسید هم
کلاسی هاش بدون اینکه قصدی داشته باشن مسخره ش کنن

آوا هفته پیش اون رو دید و بهش قول داد که
ترتیب مسئله اذیت کردن بچه ها رو بده

اما، حتی فکرشو هم نمی کردم که اون موهای
زیباشو فدای پسر من کنه

آقا، شما و همسرتون از بنده های محبوب خداوند
هستین که دختری با چنین روح بزرگی دارین

سر جام خشک شده بودم و شروع کردم به گریستن

فرشته کوچولوی من، تو بمن درس دادی که فهمیدم
عشق حقیقی یعنی چی

خوشبخت ترین مردم در روی این کره خاکی کسانی
نیستن که آنجور که می خوان زندگی می کنن

آنها کسانی هستن که خواسته های خودشون رو
بخاطر کسانی که دوستشون دارن تغییر میدن

Source: A facebook fan page

پایان خط آتش.... شمارش تمام

aminrad — Tue, 24 Aug 2010 05:39:18 GMT

این عکس تقدیم به بچه های با صفای یگان 533، اعزامی تیرماه 89

سلام به همه ی دوستان قدیمی و همرزمان عزیز

دوره ی 2ماهه آموزشی در تاریخ 30 مرداد 89 تموم شد و اکثر دوستان برا مرخصی به خونه هاشون برگشتن .

امروز یکی از بچه ها از پادگان تماس گرفت و بهم گفت که برگه های امریه اومده و داره توزیع میشه ولی تقسیمات امریه خیلی به هم ریخته است .

تو این پست سعی میکنم،محل خدمت اون دسته از دوستانو که اطلاع دارم تو وبلاگ قرار بدم تا حلقه ی دوستیه دوران آموزشی تو این مدت باقیمونده فراموش نشه .

راستی عکسای پادگان هم خیلی زود تو وبلاگ میذارم .

میثم احمدی .................... اصفهان

یاسین احمدی .................... لویزان

علی آقاجانیان .................... اصفهان

رسول انامی .................... شیراز

شهرام امینی .................... زاهدان

حمید افتخاری .................... شیراز

محمد انگوتی .................... تبریز

حمیدرضا بای .................... تهران

میثاق پورملک .................... لویزان

میثم تقی والیجردی .................... شیراز

ادریس حسن پور.................... مشهد

ناصر حیدری .................... تهران

سجاد خزائلی .................... قزوين

آرش دودمان .................... قزوین

حسن رجب پور .................... قزوین

علی خلج .................... شیراز

رضا دارابی .................... شیراز

سيد محمد درياباری .................... شيراز

محسن زاد جعفر .................... شیراز

عباس زمانی .................... خاش

محمدباقر زنگانه .................... شیراز

حامد شیرزاد .................... شیراز

وحيد كرمی .................... مراغه

حامد کسایی .................... تهران

حافظ گراوندی .................... اهواز

مسعود مرادی .................... اصفهان

امین مظاهری .................... خاش

محمد رضا وکیل زاده .................... اهواز

حميد همتی .................... پرندك

دوستان عزیز اگه تو ثبت برخی از محل های خدمت لیست بالا اشتباهی وجود داره و یا اینکه از محل خدمت بچه های دیگه یگان باخبرید، حتما تو قسمت نظرات، اطلاع رسانی کنید .

------------------------------------------------------------------------------------------

ممنونم مسعود جان که این لیستو کاملترش کردی ، یه عده از آقایون ...

حمیدجان، همکار عزیزم واقعا دلم برات تنگ شده.

مجید جان ممنون که به وبلاگ سر زدی، نمیدونم دارابی تو شیراز بالاخره تصمیم داره پوتین بپوشه یا نه

حسن جان اومدم کرج،مطمئن باش بهت سر میزنم .

ولی جدا اینقدر عیسی زاده گفت،یه عده از آقایون باید خاش خدمت کنن این اتفاق افتاد...

رمضون

yasesepid — Sat, 14 Aug 2010 12:29:18 GMT

بچه که بودم چند روز قبل از ماه رمضون برای رسیدنش لحظه شماری می کردم . وقت افطار که می شد می رفتم به مامانم کمک می کردم تا سفره رو پهن کنیم. بوی شعله زرد مامانم خفم می کرد. قول می دم اگه یه بار امتحان کنید عاشقش بشید.

تا اینکه منم به سن تکلیف رسیدم و روزه گرفتنم شروع شد (البته قبل از اون،روزه کله گنجشکی زیاد می گرفتم) . من بچه لاغر و نحیفی بودم،به خاطر همین مامان و بابام نمی ذاشتن روزه بگیرم . مثلا سحر بیدارم نمی کردن و به خیال خودشون منم از روزه گرفتن منصرف می شدم. روزای اولی که روزه می گرفتم حالم خیلی بد می شد . یادمه یه بار از مدرسه اوردنم خونه و به مامانم گفتن نذارید روزه بگیره . اما مرغ من یه پا داشت و به هیج وجه کوتاه نمی اومدم.اما با این حال نمی تونستم کل ماه و روزه بگیرم . من همیشه سحرا با یه چشم وارد آشپزخونه می شدم ولی همیشه اولین نفری بودم که از خواب بیدار می شدم. سر سفره دراز می کشیدم تا بچه ها بیان. مامانم با هزار زور و زحمت بابا و آبجیا رو سر سفره می اورد و شروع می کردیم به خوردن البته همراه با مسخره بازی و خندیدن.و اما امسال بعد از گذشت این همه سال بازم به همون وضعیم من با یه چشم سر سفره میام و خواهرام بعد از من و باز همون خنده ها و شوخی ها.

ولی افطارامون یه فرقی کرده، دیگه ربنای دوست داشتنی شجریان و نمی شنویم.

رمضون همگی مبارک

التمــــــــــــــــــــــــــــــــــــاس دعا

اعتراض

arghavan — Fri, 06 Aug 2010 17:38:39 GMT

امروز دوازدهمین روزبود درسته دوازده روزمی گذره ازیک تصمیم ، از یک اعتراض هنوز یادتون نیومده ؛ اعتصاب غذا رو می گم قبلا هم شنیده بودم ولی با همکاری زندگی ومشغولیت هاش اون رو به باد فراموشی سپرده بودم تا اینکه امروز در اخبار بدون سانسور یک بار دیگه بهم گوش زد شد و این بار بود که بیشتر فکر کردم و به عمق فاجعه پی بردم .

دلم لرزید و نگاهم تر شد .این روز ها تنها یک دیدارکوچک با عزیزان و خانواده و داشتن بهداشت و در کل اجرای قانونی که به اتفاق تصویب شده باید اعتراض کرد اعتراضی مرگ بار که جهان بشنوه تا زیر فشار جهانی ، واکنشی برای احقا ق حق هایی انسانی و خیلی ساده انجام بشه.که البته هنوز نشده .

یکم فکرکن هفده نفر دوازده روز بدون غذا و سه نفر اعتصاب خشک فکر کن ....

آن ها یاران هم فکرما هستند فکرکن ......

مرخصی به وسعت دو ................. روز

aminrad — Fri, 06 Aug 2010 12:58:18 GMT

سلام به همه ی دوستان

نزدیک به یک ماه میشه که به وبلاگ سر نزدم و مطالب زیبا و بی تکلف شمارو نخوندم، راستش تو این چندوقت گرفتن مرخصی خیلی سخت شده بود،به خاطر این سعادت نداشتم که خواننده ی دست نوشته هاتون باشم .

تو این مدت خاطرات این یکسال با خودم چندین بار مرور کردم،خیلی دوست دارم یک بار دیگه مث قدیم دور هم جمع بشیم، امیدوارم بتونم یه روز این کارو انجام بدم .

و اما...

امیدوارم تبریک با تاخیر منو قبول کنید، "کوچه تولدت مبارک"

حمیدجان

تولد شما هم مبارک، امیدوارم خیلی زود به همه ی اهدافی که تو زندگی داری برسی .

یاس

تولدتونو تبریک میگم، مطمئن باشید با این دل پاکتون به خودتون حتما میرسید .

مجتبی

اصلا دوست ندارم به این حادثه فکر کنم و اینکه به خاطر این نوشته ی جالب و گیرا بهت تبریک میگم .

حرف من ...

اگه دقت کرده باشید،این چندتا پست آخر در مورد تولد و مرگ بود، خوب یه کم هم از زندگی بگید،یه چند ثانیه هم تو ایستگاه تولد تا مرگ صبر کنید،مهم نیست این قطار چند ثانیه و یا چند دقیقه و یا چند سال تو این ایستگاه می مونه ولی تا زمانی که تو این ایستگاه هست باید از این زمان بودن لذت برد .

برا شروع من یکی از شعرامو تو این پست میذارم،باید از این کوچه همیشه بوی زندگی بیاد ...

نمی دانم، نمی دانم

تو هم شاید، برایم

لحظه ای، گاهی، زمانی اشک می ریزی

تو هم شاید به یادم

دمی، آنی، زیر لب یک قصه می خوانی

ولی من با نگاه تو به هر گوشه نظر کردم

خطر کردم، به بیراهه سفر کردم

مدام هم با خود می گفتم که از چه

این چنین دلگیر و بی تابم

دگر در این هوای آفتابی، نوری نمی بینم، حرفی نمی خواهم

به یاد تو دمی آرام می گیرم ... به یاد تو

آری، من زمانی را به یاد تو سپر کردم

تمام طول شبها را به یاد تو سحر کردم

دلم می خواست که آن شبها به پایان می رسید اما

طلوع صبح فردا را درون چشم هایت می دیدم

مـــــــرگ...

yasesepid — Sun, 01 Aug 2010 11:03:18 GMT

روزها در پی هم می گذرند و من فارغ از گذر زمان در این دنیا در پی چه می گردم؟ هیچ می دانم؟

نه ... نمی دانم.

این من هستم که با دو پایم محکم روی زمین ایستاده ام. این من هستم که دو دستم را درون هم قفل کرده ام که مبادا کسی بیاید و دستانم را از هم جدا کند.

این من هستم که سخنی را که نباید می گویم و سخنان زیبا را در دل خود نگه می دارم. این من هستم که دنیا را دو دستی چسبیده ام و رهایش نمی سازم.

مرگ. من با او قهرم پس او هم باید با من قهر باشد. تحمل شنیدن واژه اش را ندارم چه برسد به ملاقاتش.

روزگارم را لحظه ای در ذهنم تجسم می کنم. به سادگی خودم می خندم...

یاد مرگ جوانی که چند روز پیش اعلامیه اش را سر کوچه دیده ام می افتم. خدایم را صدا می زنم و از او مدد می جویم. چشمانم را می بندم و منتظر جواب پروردگارم می مانم. بعد از لحظاتی قلبم را سنگین حس می کنم. انگار از تپیدن خسته شده. ندایی را به قلبم احساس می کنم.

همین لحظه

"زندگی ام را با تغییر افکارم دگرگون می سازم"

آیا می توانم؟ این تنها سوالی است که از خود می پرسم.

حال می خواهم با مرگ که تا دقایقی پیش از دیدارش هراس داشتم سخن بگویم.

پس با توام ای مــــــــــرگ. ای تنها کسی که منتظرم نشسته ای تا یک روز که من مشغول بند و بساط این دنیا هستم مرا در آغوش بگیری و به دیار جاودانگی ببری، مگذار تو را لحظه ای فراموش کنم، زیرا آن لحظه که تو را فراموش کرده ام به سراغم آمده ای و خودم خبر ندارم...

محمد نوري هم رفت

aeinehvar — Sat, 31 Jul 2010 20:44:18 GMT

به همه دوستداران و اهالي موسيقي ايران تسليت ميگم

استاد محمد نوري هم پر كشيد

يادش گرامي باد